غزل شمارهٔ ۱۹۷۸

برداشت: خال تو به قدری زیبا و جذاب است که مانند یک ریشه در باغ شیرین شکرستان نفوذ کرده و از آنجا به رنگ سبز، زیبایی مانند پر طوطی به وجود آورده است.

برداشت: تنها اثر دل تیره را نمی‌توان دید؛ آیا روز خوب را بر شمع آفتاب که دامنش را افشانده است، می‌توان مشاهده کرد؟

برداشت: مجنون من به خاطر عشق و دلدادگی، مانند فرهاد که برای محبوبش کوه را می‌شکافت، جان خود را آماده فدا کردن کرده است. این نشان از عمق عشق و فدای او دارد.

برداشت: وقتی قامت بلند تو به خوبی نمایان شده، پرندگان از ترس و هیجان به پرواز درآمده‌اند.

برداشت: هر کسی که از خط سبز تو چشم می‌دزدد، موج سراب را به حساب سلسبیل می‌گذارد.

برداشت: قامت زیبا و جذاب تو باعث شده که چمن‌ها مانند سبزه‌های خوابیده به نظر برسند و چهره‌ی دلربای تو همانند لاله‌ای است که درخشش و روشنایی خاصی را به فضا بخشیده است.

برداشت: دست زیبای محبوب من همچون شاخه گلی است که با حالت شاد و سرمستی، زیبایی‌اش را با ناز و لذت به باغ منتقل کرده است.