غزل شمارهٔ ۱۹۷۴

برداشت: لبخند شیرینی که من را به راه حق هدایت کرده است، مثل موم گرم و نرم است که بر دهانش شهد می‌نشیند.

برداشت: عطش و شوق عمیق زندگی، هرچند که شب را با درد و غم گذرانده‌ایم، ما را به سوی شفافیت و روشنی می‌کشاند. در این حالت، دل‌تنگی‌ها و ناکامی‌ها به واقعیت پیوند می‌خورند و در نهایت احساس می‌کنیم که شرایط نامناسب باعث شکسته شدن قلب‌مان شده است.

برداشت: دیگر چه سخنی گفته‌اند که آن معشوق دل‌فریب، گره زلفش را باز کرده و بر پیشانی خود نشان زده است؟

برداشت: کسی که باهوش است، به راحتی تحت تأثیر زیبایی تو قرار می‌گیرد، به ویژه خطی که بر روی صورتت به رنگ عطر عنبر کشیده شده است.

برداشت: انسانی که تمام شب شور و حرارت داشته است، با نزدیک شدن به صبح مانند شمعی که جان می‌دهد، آماده است تا جانش را فدای روشنایی و زندگی کند.

برداشت: عشق باعث شده که به خاطر شوق دیدن آن معشوق، آدمی بارها و بارها آینه را به زمین بیندازد و این کار برایش لذت‌بخش باشد.

برداشت: در چهرهٔ معشوق، زیبایی و درخششی وجود دارد که حتی روح‌های مرده را هم زنده و روشن می‌کند. این زیبایی و شوخی او باعث می‌شود که شعلهٔ عشق در دل من زبانه بکشد.

برداشت: امیدهای ساده دلان بیشتر شده است، هرچند که در دل تاریکی‌های آن، زخم‌هایی دیده می‌شود.

برداشت: دل ساده و بی‌آلایش کسی در این دنیا باقی نمانده، زیرا قلم من به قدری زیبا و دلنشین نوشته است که همه تحت تاثیر قرار گرفته‌اند.