غزل شمارهٔ ۱۹۷۲

برداشت: گل زیبای عشق به زندگی دوباره جان بخشیده و صدای خنده‌اش دل‌های افسرده و بی‌روح را زنده می‌کند.

برداشت: درآمد تو اگرچه به اندازه چند نفس بیشتر نیست، اما هزینه‌ات از کیسه نفس، بدون حساب و کتاب است.

برداشت: تو همچون غنچه‌ای هستی که بر روی این سفره‌ای که برای خود برچیده‌ای، نفس می‌کشی و در حالی که همه چیز تحت تأثیر باد و تغییرات در حال رفتن و تغییر است.

برداشت: سایه‌ی کوه، آب را در خود می‌گیرد و سبب می‌شود که آن دیوانگی و ناراحتی که در وجود من وجود دارد، در دل‌ام جا بگیرد.

برداشت: هر کسی که کنترل زندگی‌اش را به توکل بر خدا بسپارد، مانند موجی است که از خطرات دریا در امان است.