غزل شمارهٔ ۱۹۷۱

برداشت: عشق من هنوز به عمق وجودش نرسیده است و احساساتم هنوز به آن شدت که باید بروز نکرده‌اند.

برداشت: ما بی‌هدف در زلف باد گیر کرده‌ایم و قلب کسی را به‌دست نیاورده‌ایم؛ چون هیچ‌کس جواهر خود را به تیر فلاخن نمی‌دهد.

برداشت: هرگاه تلاش می‌کنم، احساس می‌کنم که عشق سرسخت و غیور مانع پرواز و آزادی من شده است.

برداشت: ای وای از این پزشک که در برابر دردهای ما، حتی فرصتی برای باز کردن نبض باقی نگذاشته است.

برداشت: نماد یک مسیح را نشان بده که به خاطر تنگ‌نظری گردون، چشمه‌ای از آب را به خاطر خشک بودن، سوزن نداده است.

برداشت: به من یک دل نشان بده که نیکی و محبتش مانند روشنی صبح، زندگی‌ام را از سردی‌های دنیا نرهانده است.

برداشت: ما با شجاعت در برابر سختی‌های زندگی ایستاده‌ایم، در حالی که دیگران توانایی تحمل چنین زحماتی را نداشته‌اند.

برداشت: دل‌ها مانند غنچه‌ای هستند که در آغوش او جمع شده‌اند؛ اما هیچ‌کس نتوانسته به آرامش و شکوفایی واقعی دست یابد.

برداشت: زمانی که سرنوشت دلم را به تنگنا می‌کشاند، چگونه می‌توانم با این حال کنار بیایم؟ من از دل‌باختگانم، اما بخت و اقبال به من اجازه شکفتن و نمایاندن خود را نمی‌دهد.

برداشت: فردا چگونه کسی می‌تواند سر خود را بالا بیاورد که هنوز بر گردن او سایه‌ی تیغ نیفتاده است؟

برداشت: چگونه می‌توانم از دل به شدت داغ خود فریاد بکشم؟ هنوز عشق اجازه‌ی شکایت و آه و ناله کردن را به من نداده است.