غزل شمارهٔ ۱۹۶۹

برداشت: زمانی که توجه من به گوشه‌ای دور افتاده است، آن‌چنان محو شده‌ام که تمام دنیا از نظرم به بهشت تبدیل شده است.

برداشت: هر کسی که در غربت و دور از وطن زندگی می‌کند، خوب می‌داند که روحش در این تن مادی چه فشارهایی را تحمل می‌کند.

برداشت: من همچون شمع در سکوت و اندوه می‌سوزم، زیرا کارم به لطف و حمایت دیگران سپرده شده است.

برداشت: اگر دیواری بر سر کسی بیفتد، به این معناست که خداوند حمایت و رحمتش را بر سر او سایه انداخته است و این نشان از نعمت و لطف اوست.

برداشت: کسی که در دایرهٔ گفت‌وگو و معاشرت قرار گرفته است، می‌داند که مردمی که به او آسیب می‌زنند، چگونه او را از مسیر درست منحرف می‌کنند.

برداشت: در پی تأثیرات زندگی و سرنوشت، هیچ چیز نرم و راحت به دست نیامده و مشکلات و ملامت‌ها با من همراه‌اند. چرا باید از حرف‌های دیگران رنج ببینم؟

برداشت: هم‌اکنون که لرزشی در دستانم احساس می‌کنم و کنترل آنها از دستم رفته، به این فکر افتاده‌ام که چطور از فرصت‌ها استفاده کنم.

برداشت: دل در برابر درد و رنج عشق تاب تحمل ندارد و در دریای بی‌کران حقیقت غرق شده است.

برداشت: من به وسیله نوری که از یک ذره آب می‌تابد، به درک و حقیقتی دست یافته‌ام که کارم با عظمت و روز قیامت گره خورده است.

برداشت: وقتی که از کنار دست کسی دور نمی‌شویم، نشان‌دهنده این است که چیزی را که خودمان ایجاد کرده‌ایم، تحت تأثیر قرار گرفته و به شکل‌های مختلفی در آمده است.