غزل شمارهٔ ۱۹۶۷

برداشت: چشم این نشاط و شادابی به خاطر زیبایی و جلوه‌ای است که از می‌نا (نوعی نوشیدنی) به او رسیده است. این فرد شوخ‌طبع و خوش‌نگر، مانند قمری است که در کنار سرو، با وقار و آزادانه در حال راه رفتن است.

برداشت: دل لاله به شدت درد می‌کند، یا اینکه مجنون در حالتی از جنون، سری به دامن لیلی گذاشته است.

برداشت: چشمان تو به قدری زیبا و جذاب هستند که حتی تیغ تند سرو را هم نرم و ملایم می‌کنند. هر کسی که دلش را باخته، تحت تأثیر زیبایی تو قرار گرفته است.

برداشت: در باغ گل نمی‌توان خوابید، زیرا در این جا سرو با وقار و ایستاده است و باید به ادب و احترام آن توجه کرد.

برداشت: ساقیان کنترلی بر دور و زمان ما ندارند و امیدواریم که نوشیدنی ما توانایی کافی برای هدایت کشتی زندگی‌مان را داشته باشد.

برداشت: با آمدن بهار، زمین از باران پر می‌شود و مشکلات و نواقص زاهدان بیشتر نمایان می‌شود. زاهدان به خاطر نقص‌های خود، از نوشیدنی‌ها و لذت‌ها دوری می‌کنند و نمی‌توانند در برابر جذابیت‌های زندگی مقاومت کنند.

برداشت: هیچ فتنهای از فتنه‌های دیگر شومی ندارد که از تارهای شب‌زلف تو برخاسته باشد.

برداشت: صدف به خوبی می‌داند که از دل دریاچه‌ی تلخ چه سختی‌هایی را تحمل می‌کند. هر کسی که به نیاز گرفتار شده، دهانش را برای دریافت کمک باز کرده است.

برداشت: صائب غم نمی‌خورد از مرگ کسانی که رفته‌اند؛ زیرا هیچ‌کس در این دنیا ماندگار نیست و همه باید روزی بروند.