غزل شمارهٔ ۱۹۶۲

برداشت: در باغی که گل‌ها آزادانه می‌رویند و زیبایی‌های آن با گذشت زمان تغییر کرده، آیا می‌توان از زخم‌های تازه که هنوز اثرشان باقی است، بوی خوشی را احساس کرد؟

برداشت: امروز هیچ پرنده‌ای آواز نمی‌خواند، به نظر می‌رسد کسی که دل‌جویی می‌کرده به باغ رفته و غیبتش باعث سکوت شده است.

برداشت: زمان من به گریه و پشیمانی گذشته است، مانند سروی که عمری را در کنار آب گذرانده باشد.

برداشت: چشم‌های زیبای تو هزاران راز و لطافت را در خود دارند و این عطر خوشی که از تو به مشام می‌رسد، حتی از سرعت دویدن آهوها نیز جلوتر است.

برداشت: ظلمی که بر تو رفته، ناشی از نگرش محدود و سطحی برخی افراد است. آیا واقعاً می‌توان در برابر زیبایی و عظمت تو، آن‌هم در مقایسه با زیبایی ماه، به قضاوت نشست؟

برداشت: در شرایط سخت و سرد زندگی، امید ما به گونه‌ای است که با وجود مشکلات، همچنان قوی و resilient باقی مانده است.

برداشت: به دنبال آرامش و راحتی ما نباشید، زیرا زندگی‌مان همچون باد، پر از سرعت و فعالیت گذشته است.

برداشت: دل من در هر بار که به یاد آن معشوق می‌افتد، از فرط درد و حسرت به یاد روزهای گذشته‌ای می‌افتد که او در زندگی‌ام بود. آوای دل‌تنگی‌ام به آسمان‌ها می‌رسد و نشان می‌دهد که چگونه گذشته‌ها برایم زنده‌اند.