غزل شمارهٔ ۱۹۶۱

برداشت: عالم و عارف به اراده خود از کارهای دنیا فاصله گرفته و از بند آن رهایی یافته است، زیرا این پیوستگی و ارتباط عمیق با حقیقت، ریشه در ذات و گوهر او دارد و هیچ‌گاه قطع نمی‌شود.

برداشت: دل من از آشفته‌گی، مانند بیابانی است که در آن کشتی‌ای بدون دیوار وجود دارد و ارتش خاطرات و تجربیات گذشته‌ام در آن به راه افتاده است.

برداشت: گردن خود را زیر تیغ شهادت قرار نده، زیرا این آب زلال از جویبار ساقی کوثر رد شده است.

برداشت: یک دل با تمام آلام و مشکلاتش، مرا که در عذاب هستم، نجات داد. دیگر چه احساسی می‌تواند از دل سنگینم باقی بماند که به درخت صنوبر برسد؟

برداشت: چهره و ناز تو به حدی زیباست که انگار آثار هنری با دقت و تکرار زیادی بر روی آن نقش بسته است.

برداشت: دل پاک و خالص من با دانش و هنر هماهنگ شده است و حالا دیگر انعکاس من در آیینه، از عمق وجودم فراتر رفته است.

برداشت: ای آسمان، آرام باش از انتقام ما، زیرا این شیر، زمانی که از صید لاغری گذشته، دیگر گرسنه و ضعیف نیست.

برداشت: فردا بدن او به خاک سپرده خواهد شد، هر کس که به گذشته نگاه کند، این حقیقت را می‌بیند.

برداشت: صائب می‌گوید که طوطی را به خاطر تکرار مکرر صحبت‌هایی که قبلاً گفته شده، زبان جدیدی داده‌اند. به طور کلی، به نظر می‌رسد از تکرار بی‌فایده گفتگوها و عدم پیشرفت در بحث‌ها انتقاد دارد.