غزل شمارهٔ ۱۹۶۰

برداشت: دل‌ شکسته‌ای که دردهایش را به نمایش نمی‌گذارد، مثل گلی است که در دنیای وسیع خود، هرگز در خیابان‌ها و مسیرهای زیادی دیده نمی‌شود.

برداشت: کنعان به خاطر اشک‌های یعقوب و گریه‌های او ویران و خراب شده است. این ابر سفید که در آسمان وجود دارد، اصلاً چنین بارانی نداشته و نمی‌تواند به اندازه‌ی اشک و غم یعقوب، تأثیرگذار باشد.

برداشت: تنها چهره اوست که در عرق شرم غوطه‌ور شده و هیچ گلی به اندازه او محافظ و نگهبان ندارد.

برداشت: عشق برای پرنده‌ای چون بلبل تنها یک شایعه و افسانه است، چراکه عاشق واقعی نمی‌تواند در باغ گل‌ها زندگی کند و از زیبایی‌های آن بهره‌مند شود.

برداشت: هر کسی که در عشق دچار حیرت و گیجی نشده، هرگز خود را به طور واقعی و صحیح نمی‌بیند.

برداشت: پیش از ظهور عشق، نه سفره آسمان و نه زمین و نه زندگی هیچ یک چیزی برای ارائه نداشتند، مانند نمکدانی که محتویاتش خالی باشد.

برداشت: اگر می‌خواهی در زندگی به احترام و عظمت برسی، باید از زادگاه خود فاصله بگیری؛ یوسف نیز برای رسیدن به قدر و مرتبه‌اش، به سرزمین کنعان نرفته بود.

برداشت: تو از دیگران می‌خواهی که برای یک بوسه، جانشان را بدهند، اما آیا هیچ‌کس را پیدا نمی‌کنی که لبخند نداشته باشد؟

برداشت: صائب، اگرچه دریاهای عشق آرام گرفته‌اند، اما هیچ زمانی به اندازه‌ی حالا طوفان و ناامنی وجود نداشته است.