غزل شمارهٔ ۱۹۵۹

برداشت: کسی که تاج سلطنت را بر سر فریدون قرار داده است، در دل مجنون عشق را نهاده است.

برداشت: چشم تو به دوری که در آسمان دارد، برای ویران کردن زمین کافی است.

برداشت: سال‌ها گذشته و هنوز هم آتش از آن شخص می‌ریزد؛ دستی که گل لاله را به دل مجنون گذاشته است، همچنان تأثیر خود را دارد.

برداشت: مجنون از کنار لاله‌ها گذشت، اما هنوز هم درد و سوزش یادگاری که در دل دارد، از او دور نشده است.

برداشت: دهان باریک تو به قدری توصیف شده که تمام جهان را تحت تأثیر قرار داده است، در حالی که در یک نقطه خاص این همه معنا جمع شده است.

برداشت: خضر، نماد حیات و سبزی، به دلیل خوشبختی خود، در حال لذت بردن از شوق و زیبایی است که لب‌های رنگینش بر آن خط گذاشته‌اند.

برداشت: در دل من تصویر چشمان تو در خواب است و آهو سر خود را به دامن مجنون گذاشته است.

برداشت: وقتی با دقت به موضوع بنگری، می‌بینی که نظری از عارفان و پیران مغان وجود دارد که حکمتی عمیق دارد، چرا که این حکمت به قدری درخشان است که حتی سقراط نیز تحت تاثیر آن قرار گرفته است.