غزل شمارهٔ ۱۹۵۶

برداشت: با وجود اینکه پیری باعث شده بال و پرم آسیب ببیند، اما خیال من هنوز به سفر در دنیای هستی ادامه می‌دهد.

برداشت: اگر از من چند کلامی بشنوی، چه اتفاقی می‌افتد؟ راه گفتگو برای هر کسی، حتی مور، بسته نیست.

برداشت: آزاده‌ای که از وابستگی‌ها و علایق دنیوی جدا شده است، در سختی‌های زندگی و محدودیت‌های مادی به راحتی می‌تواند حرکت کند و به سوی مقصدی بی‌نهایت برود.

برداشت: خون از هر لب جاری می‌شود و تو با انگشت خود از زیر تیغ سرنوشت فشار می‌آوری، پس معلوم است که کسی فرار کرده است؟

برداشت: با سوزن مسیح نمی‌توانم خارهایی که در مسیر تو باعث زخم پایم شده‌اند، بیرون بیاورم.

برداشت: موهای تو باعث می‌شود دل‌ها بی‌قرار شوند، هرچند که دل‌ها به خاطر بار سنگین خود شکسته‌اند.

برداشت: وقتی که اهل دل درگیر حرف و بحث‌های بی‌فایده می‌شوند، زمانشان تیره و تار می‌شود. من هم از نگاه کردن به دنیا و بیان احساساتم چون طوطی که در آینه می‌بیند، خسته و دلزده شده‌ام.

برداشت: صائب با وجود سیلاب‌های حوادث، همچنان مثل کوه ثابت و استوار است. اما کسانی که پشتیبانی و پناهگاهشان را از دست داده‌اند، به راحتی متزلزل می‌شوند و نمی‌توانند مانند او مقاومت کنند.