غزل شمارهٔ ۱۹۵۰

برداشت: نه آرزویی دارم که به تخت جمشید برسم و نه به حکومت سلیمان، بلکه تنها چیزی که می‌خواهم، راهی به دل محبوبم است.

برداشت: هزاران چشم حیرت‌زده دارم و تنها آرزوی من این است که دوباره چهره محبوبم را نگاه کنم.

برداشت: چقدر می‌توان در این کشتی در بند باشم؟ آرزو دارم که مانند یک موج آزاد و بی‌پروا باشم.

برداشت: طوفان چه قدرتی می‌تواند در دل تنور ایجاد کند؟ آرزوی من این است که بیرون از خودم دو یا سه بار ناآرامی و جنبش داشته باشم.

برداشت: می‌خواهم با لبخندم به دنیا نشان دهم که فریب آن را نمی‌پذیرم و مثل صبحی روشن، به آرامش و شادی برسم. آرزومندم که همیشه لبخندی بر چهره‌ام باشد.

برداشت: من از زرق و برقی که می‌شود در آسمان دید، راضی‌ام و خواسته‌ام تنها نانی است که با نور خورشید به دست بیاید.

برداشت: در این باغی که پر از خار و بوته است، هر گلش را مانند غنچه‌ای در آغوشم جمع کردن، آرزویی است برای من.

برداشت: هرچند من مانند مور هستم و اعتبار زیادی ندارم، اما آرزو دارم که مانند سلیمان بر روی دست او نشسته و از عظمت و قدرت او بهره‌مند شوم.

برداشت: من آرزو دارم که یک دل زنده از میان همه یارانم، مرا از این دنیای مرده آزاد کند.

برداشت: سختی و زحمتی که در سفر و راه پیمایی وجود دارد، بیشتر از رنجی است که از راه رفتن روی شن‌های بیابان می‌کشم. من آرزومند زندگی ساده و راحتی مانند یک کلبه ویران و متوسط هستم، که نیازم را برآورده کند.

برداشت: خواب راحتی که از کنار پدر به من می‌رسد، سنگین و سنگین‌تر می‌شود، انگار ماه مصری به من نگاه می‌کند و من آرزو می‌کنم که برادرانم در کنارم باشند.

برداشت: این بیت بیانگر آرزوی شاعر است که در بهشت با دسترسی به رضوان، معشوق خود را ببیند و بر زیبایی چهره او تکیه کند. به نوعی، شاعر احساس می‌کند که دیدن چهره محبوبش در آن مکان مقدس، نعمتی بی‌نظیر و خواسته‌ای عمیق است.

برداشت: در چشمان من تصویری از کل جهان دیده می‌شود که پر از ناامیدی و حسرت است. از این حسرت، در دل من آرزویی بزرگ شکل گرفته است.

برداشت: دل بی آرزو مانند دلی است که اگر لطف کنند، چیزی را از آنچه که در دسترسش است بخواهد.

برداشت: دل من به خاطر تنگی و سختی‌های شهر غمگین و تاریک شده است، و آرزو دارم که در فضایی باز و آزاد مانند بیابان زندگی کنم.