غزل شمارهٔ ۱۹۴۸

برداشت: تو انسان نیستی و آرزوی بهشت را داری، تو خاتم نیستی و آرزوی قدرت سلیمان را در سر می‌پروری.

برداشت: هشدار که از دستور او سرپیچی نکن، زیرا که مانند گوی اگر تمام میدانت آرزوی توست.

برداشت: به آنچه داری قناعت کن و به دنبال دارایی‌های بزرگ دیگران نباش. اگرچه آرزویی مانند زندگی جاودان داری، مانند خضر، بهتر است در دنیای خود راضی و شکرگزار باشی.

برداشت: اگر می‌خواهی باغی زیبا و پرگل داشته باشی، باید خود را همچون شبنم پاک و بدون آلودگی نگه‌داری.

برداشت: اگر تو مانند شانه‌ای برای نوشته‌ها باشی، هزار زخم تحمل خواهی کرد، چرا که آرزوی من این است که در میان دو زلف پریشان تو باشم.

برداشت: مدتی به خودت فکر کن و در خودت فرو برو، زیرا اگر آرزوی لبخند به زندگی را داری، باید مانند گل در این باغ بشکفی.

برداشت: مانند یک گوهر از غبار یتیمی دوری کن؛ اگر خواسته‌ات رسیدن به ساحل آرزوهاست.

برداشت: اگر مجنون در یادگیری و جنون خود بخواهد دست از مدی نگیرد، باید بداند که اگر آرزویی از دفتر احسان تو دارد، باید با احتیاط و دقت عمل کند.

برداشت: اگر می‌خواهی به آرزوهایت برسیدی، باید حسرت‌ها و آرزوهای بی‌پایه و واهی را کنار بگذاری و از مرزهای خود عبور کنی.

برداشت: سعی کن مانند مورچه در خوش‌زبان بودن تلاش کنی، اگر به قدرت و مقام سلیمان امیدوار هستی.

برداشت: در این باغ، اگر دلت می‌خواهد بوی انار را حس کنی، باید در دل خود فشار ایجاد کنی و به یاد سیب زلف تو بروم.

برداشت: تا زمانی که قلبت پر از درد و اندوه است، با خاک لب خود را بیآلایید. اگر آرزوی داشتن جانی پر از شرافت و بزرگی مثل سنگ‌های قیمتی بدخشانی را در سر داری، باید تحمل کنی و صبر نمایی.

برداشت: دل خود را همچون شبنم در این چمن تازه کن، اگر در آرزوی وصال آفتاب درخشانت هستی.

برداشت: هرگز دو طرف خوشه‌ای وجود ندارد، اگر به دنبال سرنوشت و آرامش هستی، از سرش عبور کن.

برداشت: دیو سیاهکار از تو دوری می‌کند و این جالب است که فرشته نگهبانت به تو تمایل دارد.

برداشت: این غزل اثر سعدی و ملای روم است و بیان می‌کند که تو نه مور هستی و نه در پی سلطنت سلیمان. این عبارت به تعبیر شادی یا مقام‌های بزرگ اشاره دارد و می‌گوید که هنوز به آن آرزوها نرسیده‌ای.