غزل شمارهٔ ۱۹۴۷

برداشت: لبان قرمز و زیبای جام شراب به خاطر اوست و زیبایی و طراوت گل و چهره بهار نیز از وجود او ناشی می‌شود.

برداشت: ابروهای موج به شکل نشانه‌ای از او الگوبرداری کرده‌اند و چشم‌های حباب در انتظار او هستند.

برداشت: گلگون شدن چهره، از او به پای لاله زار رسیده است و نشانه سیاه بختی، به خاطر وجود مشک تتار به او مربوط می‌شود.

برداشت: چشم‌های ستاره به خاطر آرزوی او می‌درخشد و مژگان آفتاب به خاطر او، ثریا را نثار می‌کند.

برداشت: شبنم بر روی بستر گل به خاطر آن قطره‌ای که بر روی شاخه سمن نشسته، بیقرار و ناآرام است.

برداشت: دل او به زودى به زیبایى و صفا نمی‌رسد، مثل آینه‌ای که همیشه منتظر است گرد و غبارى بر آن نشیند.

برداشت: به این فکر کن که افرادی که شادابی و رنگ روی خود را از دست داده‌اند، به چه اندازه نیازمند کمک هستند. آن‌ها به نوشیدنی خاصی احتیاج دارند که در دست سبویی است که متعلق به معشوقشان است.

برداشت: اگر آن ستیزه‌جو با نیم‌نگاهی به تو بی‌اختیار تصمیمی بگیرد، در واقع اختیار و انتخاب واقعی از آنِ او است.