غزل شمارهٔ ۱۹۴۶

برداشت: هر سری که در آن عشق و محبت تو نباشد، بی‌محتواست و بی‌فایده. همچنین، اگر سجده‌ای برای تو باشد اما بر خاک پای تو نرود، آن سجده هم بی‌معنی است.

برداشت: صدای پای تو به‌نوعی چون طبل عزیمت و راه‌افتادن است و ذهن و هوش من را درگیر کرده است. افسوس و حسرتی که برای دیدن تو در دلم مانده، تنها نصیب چشمانم شده است.

برداشت: شیرینی خواب صبح در چشم‌های تو وجود ندارد، بلکه آنچه در لب‌های جان‌افزای توست، واقعی‌تر و شیرین‌تر است.

برداشت: هر صبح و شام آفتاب به خاطر شرم از ملاقات تو، عرق می‌ریزد و به رنگ خون درمی‌آید.

برداشت: فتح کردن دروازه‌های بهشت هیچ لذتی ندارد، مانند لذتی که از باز کردن دکمه‌های لباس تو حاصل می‌شود.

برداشت: من از تنگی ظرف عشق شکایت دارم و نمی‌توانم به وصال برسم. در این میان، تنها چیزی که به ذهنم خطور می‌کند، صدای پای توست که همواره در گوشم طنین‌انداز است.

برداشت: در آتش، خودداری و ایستادگی دشوار است، و جایی که من هستم، نمی‌تواند خالی از حضور تو باشد.

برداشت: هر گلی که از چمن بالا می‌آید و رشد می‌کند، به‌راستی دعای تو را از دل بیان می‌کند.

برداشت: هر دلی که پیش از این در تنگناها و مشکلات زندگی سرگردان بود، حالا گرفتار زیبایی و جذابیت موهای تو شده است.

برداشت: در مسیر تو جایی برای خودخواهانی که به خودشان مشغول‌اند وجود ندارد. تنها کسانی که از خودشان فاصله گرفته‌اند و به معنای واقعی به تو آشنا شده‌اند، می‌توانند در حریم تو حضور داشته باشند.

برداشت: وقتی دلبرهای زیبا به عشق خود توجه نکنند، چه فایده‌ای دارد؟ زیرا هر جا که دلی باشد، آن دل به عشق تو گرفتار است.

برداشت: چگونه کسی می‌تواند در برابر فدای جانش ایستادگی کند؟ صائب، چرا که مرگ و زندگی‌اش به خاطر توست.