غزل شمارهٔ ۱۹۴۴

برداشت: از آن شراب آتشینی که از لب‌های تو می‌چکد، یاقوت‌های آبدار مجسمه‌های زیبا و سنگ‌قیمتی تو هستند.

برداشت: هر کسی که به دنبال تو می‌گردد، نتوانسته است از جستجوی خود فرار کند. هرچقدر هم تلاش کند و راه‌های زیادی را امتحان کند، در نهایت، همگی در جستجوی تو هستند و به خودشان می‌رسند.

برداشت: چشمی که مثل ستاره زیبا و درخشان است، در خواب نیست و حیران نور درخشان گوهر شب‌چراغ تو می‌باشد.

برداشت: دل‌های آسیب‌دیده و دردکشیده، مانند خاکی در نظر عارفان، تبدیل به گل‌های زیبا و خوشبو در باغ تو هستند.

برداشت: در چشم من، گل سنبل بهشتی از یاد تو و خاطراتی که به هم ریخته‌ام، ارزش بیشتری ندارد.

برداشت: اگر چشم‌های دیگران از درد ما صاف و بی‌خالی باشد، این به خاطر نگاه خالص و واقعی تو به درد ماست.

برداشت: ما از زیبایی و جذابیت تو بی نصیبیم، هرچند که روشنی و حیات ما از وجود توست.

برداشت: این باد که خود را مغرور می‌داند، ممکن است سرت را مانند حبابی به هوا ببرد و به راحتی از دست دهد.

برداشت: شخصی که به طعم درد عادت کرده، راضی است به زخم‌های خاری که از گل‌های باغ تو به او می‌رسد.