غزل شمارهٔ ۱۹۳۵

برداشت: آن چهره درخشان و جذاب که دل‌ها را می‌سوزاند، مانند نور شمع و زیبایی گل، از طراوت و جاذبه خاص خود بهره‌مند است.

برداشت: در چهره‌ی روشن صبح بهاری، زیبایی و نعمتی وجود ندارد که در برداشتن پوشش و پرده‌اش نهفته است.

برداشت: این روشنی که چهره‌اش مانند آفتاب است، هیچگاه در هیچ چشمی نخواهد گذاشت که آب ببندد.

برداشت: من از دوری کسی که غیر از اوست، هیچ شکایتی ندارم؛ هر نگرانی که دارم به خاطر حجاب اوست.

برداشت: روز قیامت اگرچه پایانی ندارد، اما در آن روز به پرسش از ظلم و ستمی که شده، به شدت رسیدگی خواهد شد.

برداشت: با وجود اینکه به خاطر ضعف‌مان بر زمین افتاده‌ایم، اما جان و نفس ما همچنان در خدمت او و در همراهی‌اش قرار دارد.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که حتی با وجود تغییرات و تحولات زیاد در زندگی و روابط، هیچ چیزی از تو کم نشده است. هرچند که این پیچ و تاب‌ها و چالش‌ها از تأثیرات دیگران بر من نشأت می‌گیرند. در واقع، شخصیت و وجود تو تحت تأثیر این پیچیدگی‌ها قرار نگرفته است.

برداشت: اگر دیگران به مهربانی و نیکی عادت دارند، صائب در دام زیبایی و خشم او گرفتار است.