غزل شمارهٔ ۱۹۳۴

برداشت: زلفِ پریشان من مانند طوماری است که داستان بی‌قراری‌هایم را شرح می‌دهد و آینه‌ای که در دست دارم نشان‌دهنده‌ی دفتر حیرت و شگفتی من است.

برداشت: موجی که نوح را در خطر انداخت، همان بادی است که کشتی پر تلاطم من را به سوی هدفش می‌برد.

برداشت: مشکل و پریشانی من به حدی است که حتی موهایم به حالت دود در آمده است. مجنون کجا می‌تواند حالتی که من دارم را درک کند؟

برداشت: برای رهایی از این وضعیت، آن یوسف غیرتی که در دلم زندانی است، به ناز و تمنا پاسخ نمی‌دهد.

برداشت: در اینجا بیان می‌شود که سخن و حرف‌های نابجا و بی‌مورد نمی‌تواند تأثیر منفی بر من بگذارد، چراکه من همچون آینه‌ای صاف و زلال هستم که داغی و آلودگی‌ها را برنمی‌تابد. این تصویر از صافی و پاکی نشان‌دهندهٔ قدرت درونی و آرامش فرد است.

برداشت: من از سایه‌ها جدا شدم و بدون پوشش هستم، اما هنوز عشق پرشور به دنبال من است که عریان بمانم.

برداشت: چگونه می‌توانم از عشق و محبت جدا شوم؟ این احساس عاشقانه به همراه جانم است و همواره با من است.