غزل شمارهٔ ۱۹۳۱

برداشت: چشمان من نشان دهنده‌ی اشک‌های شاداب و مست من است و لب‌های پیمانه‌ام نیز نشانه‌ای از نجات من به شمار می‌آید.

برداشت: برخی اوقات، شکست‌هایی که به نظر می‌رسد، بر ابروها و وعده‌های ما تأثیر نمی‌گذارد. اما در عمق دل، احساسی ویران و خراب وجود دارد.

برداشت: هرگز با نگهبان با ملایمت رفتار نمی‌کنم؛ زیرا شجاعت من به اندازه‌ای است که مانند پروانه‌ای در برابر نور، می‌درخشم.

برداشت: حسن تا زمانی که آفتاب در آسمان است، با پاکدامنان نگاهی دارد و در واقع او در خانه من حضور دارد.

برداشت: سیل خروشان و بی‌رحم که از گذشته‌ها سرازیر شده، خرابی و ویرانی را به گوشه‌ای از زندگی من آورده است.