غزل شمارهٔ ۱۹۳۰

برداشت: دلم پر از درد و رنجی است که مثل لکه‌های خون روی گل لاله نمایان شده. هر کسی که بوی خون را حس کند، به خانه من وارد می‌شود.

برداشت: عشق و محبت عمیق و ارزشمندی که در جهان وجود دارد، حالا در دل من که آماده دریافت آن است، کاشته شده است.

برداشت: عشق و محبت من به اندازه‌ای عمیق و زیاد است که حتی طوفان نوح نمی‌تواند آن را به تصویر بکشد یا درک کند. این احساسات در وجود من به قدری قوی و ناب هستند که هیچ چیزی قادر به مقایسه با آن‌ها نیست.

برداشت: من با تمام موجودات و هستی به یک دل و یک رویی رسیده‌ام و هر جایی که دوستم خود را نشان دهد، درون قلب من قرار دارد.

برداشت: دریا چه تأثیری بر علف‌های خشک و بی‌فایده من دارد؟ هر جایی که انگشتی بزنم، همان جایی است که من را به ساحل می‌رساند.

برداشت: آسایش و راحتی را که نمی‌دانم چیست، مانند برق ناگهانی به ذهنم می‌آید و به مثابه آخرین نفس من در مسیر زندگی‌ام است.

برداشت: راز عمیقی که در دل من نهفته است، به گونه‌ای در حال آشکار شدن است که مانند کوه طور برزخ و پنهان نمانده، بلکه در حال نمایش است.

برداشت: دست آن معشوق سنگین‌دل، از خون شکار حرم، آماده است تا مرا به شدت مجروح کند.

برداشت: اگر در آسمان ابرهای نوبهار ظهور کرده‌اند، دل دریایی من، همچون گدایی در انتظار است.