غزل شمارهٔ ۱۹۲۲

برداشت: احوال دل به وضوح از اشک‌های چشم پیداست و حال داخل خانه از طریق روزنه‌ها نمایان است.

برداشت: افراد دانا و هوشمند همیشه در سرزمین خود سفر می‌کنند و در آنجا به نور امید و علم روشنایی می‌بخشند، در حالی که دیگران همچنان در حال حرکت و تلاش هستند.

برداشت: در نظم و ترتیب کارهای جهان، تلاش انسان همانند نوشتن یک درس جنون‌آمیز است که با قلمی از جنس فولاد رقم می‌خورد.

برداشت: داشتن درونی قوی مانند جوهر فولاد کافی است و نیازی به زره برای حفاظت نیست. کسی که دل و اراده قوی دارد، به دفاع و محافظت اضافی نیازی ندارد.

برداشت: اگرچه دست و دهان ما مشغول تلاش هستند، اما هنوز هم تامین روزی و روزی‌مان به اندازه‌ای که باید نیست و این وضعیت شبیه چاهی عمیق و بی‌نهایت است که در آن افتاده‌ایم.

برداشت: شستن دل از کدورت‌ها و غم‌ها مانند پاک کردن آینه با دامن تر است؛ یعنی با اشک، دردها و ناراحتی‌ها را از دل می‌زداییم و آن را مانند آینه‌ای شفاف می‌سازیم.

برداشت: ظالم هرگز از خونریزی و ظلمی که بر مردم می‌کند، سیر نمی‌شود و در خواب هم به فکر این موضوع است. انسان‌های تشنه به آب، به دنبال آب برای سیراب شدن هستند.

برداشت: زمانی که دل به کمال و بلوغ می‌رسد، مانند دانه‌ای است که به خوشه تبدیل می‌شود و در نهایت به سمت خرمن و محل رشد و برکت خود باز می‌گردد.

برداشت: از خودت فراتر برو، زیرا در راه عشق، اولین قدم این است که از خودخواهی و خودی خود عبور کنی.