غزل شمارهٔ ۱۹۱۸

برداشت: در زیر تیغ یار، جایی که سرها در عشق او گم شده‌اند، ما دچار حیرت و شگفتی هستیم، چون نگاه‌ها نیز در زیبایی او گم شده است.

برداشت: از این آب زیر کاه که چرخ و کهکشان در آن قرار دارند، نباید احساس امنیت کنی، زیرا امواج خطر در آن پنهان شده‌اند.

برداشت: هستی مانند عسل است که از آن لطافتی به نام چهره ریخته می‌شود، اما در عین حال، نیستی مانند زهر است که در آن شکرها و زیبایی‌ها به نوعی پنهان شده‌اند.

برداشت: آب precious به اندازه‌ای خوب است که دیگر نیازی به تعریف و توصیف آن نیست. در مورد هنر هم، نیازی به صحبت‌های بزرگ و پر زرق و برق نیست، زیرا خود هنر در واقعیت به اندازه‌ای قوی و عمیق است که نیازی به لاف زدن ندارد.

برداشت: من از زیبایی زلف‌های او لذت می‌برم، گویی در شب‌های خوش و سحرگاهی که شادی‌ها را در خودش پنهان کرده، غرق شده‌ام.

برداشت: چشم‌های زیبا و جذاب او امروز مانند رشته‌ای هستند که اشک‌ها و احساسات ما را به نمایش می‌گذارند و در این رشته، جواهرات درخشان و ارزنده‌ای پنهان است.

برداشت: پیشانی باز و عريضی که سختی‌ها را تحمل کرده، مانند سرزمینی هموار است که در آن کوه‌ها و دره‌ها به وضوح قابل مشاهده نیستند.

برداشت: عشق به ما کسانی که از خود دور شده‌ایم، نعمت بزرگی داده است و در این سفر طولانی خود، راه‌ها و مقاصد را گم کرده‌ایم.

برداشت: تو در این راز و رمزها شرکت نداری، وگرنه هر رشته موی تو، نامه‌ای به رازهای پنهانی دارد که خبرهای مهمی در آن نهفته است.

برداشت: کسی که از کار و فعالیت خود دور شده، مانند برگی است که روی زمین افتاده و نمی‌تواند میوه‌هایش را پیدا کند. او در حیرت و سردرگمی است.

برداشت: کیست که به یاد اشک‌های تلخ ما باشد؟ در جایی که دریاچه‌های گرانبها در آن ناپدید شده‌اند.