غزل شمارهٔ ۱۹۱۷

برداشت: ای روح، چه نیازی به سفر در دنیای ممکنات هست؟ رفتن به استقلال و آزادی خود در زندان چه ضرورتی دارد؟

برداشت: ای قطره، اگر به آرامش و ثبات در دست ابر نیستی، پس چه نیازی به خارج شدن از دریا و عمان داری؟

برداشت: چون سرانجام مرگ و فنا به همه می‌رسد، چرا باید به فریب زندگی ابدی و جاودانگی غرق شویم؟

برداشت: نیکی مثل درختی است که در آب روان رشد می‌کند و سریع‌تر میوه می‌دهد. پس برای بودن در راه نیکوکاری، نباید از خطرات و دردهایی که ممکن است پیش بیاید، ترسید.

برداشت: عشق واقعی وابسته به قهر و محبت نیست. در حقیقت، نیازی به توهین علنی و خنده پنهانی نیست.

برداشت: با وزش نسیم صبح، کار من به پایان می‌رسد. دیگر چرا لازم است که دامن خود را بر شمع من بکشم؟

برداشت: در جنگ، تیغ سخن نمی‌گوید و لازم نیست که به حرف‌های بی‌معنی مردم نادان پاسخ داده شود.

برداشت: زمانی که کسی درد و مشکل خودش را درمان می‌کند، دیگر نیازی به گفتن آن درد به پزشکان نیست.

برداشت: وقتی ترس و وحشت به سراغ انسان می‌آید، بهترین راه این است که به گوشه‌ای آرامش‌بخش پناه ببرد. در این حالت، نیازی به رفتن به کوه‌ها یا دشت‌ها و بیابان‌ها نیست.

برداشت: وقتی با صبر و شکر خود را عادت می‌دهیم، دیگر نیازی نیست از شیرینی‌ها و خوشی‌ها انتظار داشته باشیم.

برداشت: در زمان مناسب، مانند غنچه‌ای که باز می‌شود، نیازی به قدردانی از مشکلات و موانع وجود ندارد.

برداشت: اگر بندگی و خدمت به دیگران را با شرط طرف مقابل انجام دهی، این کار از تو نیست. پس چرا باید احسان و نیکی او را بپذیری؟