غزل شمارهٔ ۱۹۱۵

در این شعر، شاعر به نقد و بررسی مفهوم نشاط و خوشی می‌پردازد و بیان می‌کند که این نشاط در دل گنجینه‌ای پنهان است که به شکل خمیده‌ای در آمده است. او اشاره می‌کند که گنجی که در قدیم وجود داشته، اکنون در حال افول و خمیدگی است. همچنین، در مورد جام جهان نما که رازها را نمایان می‌کند، گفته می‌شود که در زنگبار از خجالت در آینه خمیده است. شاعر به شیخ اشاره می‌کند و او را از گذر به میخانه منع می‌کند، زیرا او خودپرست و دشمنی دیرینه است. سپس به علم و دانش یونانیان اشاره می‌کند که اگر به دقت نگاه کنیم، همه در دل آن خمیدگی پنهان است. در پایان، شاعر بیان می‌کند که صایب (شاعر) به دلیل این خماری، نمی‌تواند دست خود را از سرم بردارد، زیرا این خمیدگی مانند خشت بر سر گنجینه نشسته است.