غزل شمارهٔ ۱۹۱۴

برداشت: هر کس که از محبت و محبوبی بهره‌مند شود، مانند سلیمان حکیم است؛ زیرا محبت تو به قدری ارزشمند است که مانند انگشتر بر دستان اوست و او را در بر می‌گیرد.

برداشت: هر دلی که زیر سایه زلف‌های پر زیبایی باشد، به فکر و نگرانی روز قیامت نیست.

برداشت: زندگی بدون غم برای دل‌های رنج‌دیده وجود ندارد و هر انسانی که آشنا به این حقیقت باشد، متوجه می‌شود که درد و رنج می‌تواند از بهشت هم فاصله بگیرد.

برداشت: این جمله به این معناست که فردی در گذشته، زندگی پر باری داشته و در خاطرش تصاویری از درختان نخل و میوه‌های آن‌ها وجود دارد. همچنین، این نشان می‌دهد که برای داشتن زندگی خوب و طولانی، دست کم باید در روزی مقدار کمی را صرفه‌جویی کرد یا به خود سختی داد.

برداشت: در دنیای عشق، صحبت‌های پرحرارت مانند آتش است، اما عشق واقعی در سکوت و آرامش، شبیه شبنم می‌ماند که لطافت و راز را به همراه دارد.

برداشت: نخل به واسطهٔ زمین پاک رشد می‌کند و به آسمان بلند می‌شود. پرواز آن به اندازه‌ای است که مانند مسیح است و پاکی آن به دامن مریم نسبت داده می‌شود.

برداشت: در مسیر افرادی که اهل سخن و هنر هستند، هیچ مانعی وجود ندارد. طوطی، که نماد بیان و هوش است، در فضای خلوت و خصوصی، به راحتی و با اطمینان می‌تواند حاضر شود و خود را نشان دهد.

برداشت: دل من به خاطر نگرانی از قطع شدن، در دریا می‌تپد، هرچند که ریشه‌ی این موج به خوبی محکم است.

برداشت: دل آب‌دیده و آسیب‌دیده، هیچ اهمیتی به زخم‌ها نمی‌دهد، چون می‌داند که همان آب، خود درمان زخم‌هاست.