غزل شمارهٔ ۱۹۱۲

برداشت: آب حیات مانند شبنمی است که بر روی گل نشسته است و موی زیبا و درهم برآمده او به مانند خمیر عنبر است.

برداشت: یک چشم پر از خواب و خمار، ارزشش بیشتر از صد جام شراب است. همچنین، یک چهره‌ی شاداب و زیبا از صد گل در باغ بهتر است.

برداشت: سیر و سفر من به دست باد است و به همین خاطر به توکل بر خداوند وابسته‌ام.

برداشت: در انتهای یک دایره، تمام مشغله‌ها و گرفتاری‌های عشق به سر می‌رسد، همان‌طور که کسی که در موهای پیچیده و به هم ریخته گرفتار شده است، نمی‌تواند آزاد شود.

برداشت: در دوران پیری نباید امیدی به زندگی طولانی داشت؛ چرا که عمر مانند سیلی است که به سرعت می‌گذرد و در نتیجه انسان در این مرحله از زندگی، به حالت کمر خمیده و ظاهری ناتوان تبدیل می‌شود.

برداشت: شاخی که در چهار فصل بی‌ثمر است، نشان‌دهنده‌ی افرادی است که به کار و تلاش دست نزده‌اند و فقط به توکل بسنده کرده‌اند.

برداشت: ثبات و استقامت، به مانند سابیدن یک آینه، باعث می‌شود که زیبایی و روشنی معانی روشن‌تر و واضح‌تر نمایان شود. تأمل و تفکر در عمق این معنا، مانند آب زلالی است که جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: این دانه‌های ریز که به شکل گل در آستین صائب قرار دارند، نشانه‌ای از زیبایی و شوقی هستند که آواز بلبل به همراه می‌آورد.