غزل شمارهٔ ۱۹۱۰

برداشت: ترک خودی به معنای رها کردن خود و خواسته‌هاست، و منظور از این بیت این است که این بار هر جا که بروی، به منزلی جدید یا مرحله‌ای تازه وارد می‌شوی.

برداشت: آب ایستاده است و رشته را از پا بیرون می‌آورد. از همراهی یا دوستی که سنگین و کند است، دور شو.

برداشت: وقتی دل پاک و صاف می‌شود، مثل یک گوهر باارزش می‌گردد. وقتی دل با جسم یکی می‌شود، مانند یک تکه گل ساده و بی‌ارزش می‌شود.

برداشت: از وابستگی به نفس خود دست بردار، زیرا در سرنوشت کسی که در آن ثبت شده، خود فردی که به حساب می‌آید، بی‌معنا است.

برداشت: اگر انسان درک کند که چیزهای کوچک و بی‌ارزش نمی‌توانند تأثیری بر عظمت و زیبایی یک شخصیت داشته باشند، در این صورت، خود را از نیاز به تأیید دیگران رها می‌کند و به شایستگی‌های درونی خود دلبسته خواهد شد. شهرت و محبوبیت واقعی از عمق وجود و خلوص نیت ناشی می‌شود، نه از عواملی سطحی و زودگذر.

برداشت: زندگی کردن در زیر آسمان و با نفس راحت کشیدن، نوعی آرامش است که فقط در گوشه‌ای از دنیا به دست می‌آید.

برداشت: در آغوش گرفتن و نگه‌داشتن خویشتن، از گناه بی‌گناهی سخت‌تر است، زیرا جدا شدن از زیبایی‌های خالص و بدون عیب کار آسانی نیست.

برداشت: وقتی که زخم‌ها به‌سختی، به‌طور آشکار از سینه‌ام بیرون می‌زنند، مانند خون که از پوست بیرون می‌آید، به‌خاطر اینکه شدیداً تشنه‌ی شمشیر قاتل هستم.

برداشت: سخن جاهلان بیشتر از آنچه که می‌دانند و می‌شنوند است و هزینه آن بیشتر از درآمدشان می‌شود. هر کسی که بی‌خبر و غافل است، در این وضعیت گرفتار می‌شود.

برداشت: زندگی کردن با اندامی خمیده مانند جوانی، در شرایطی که زیر فشار و سختی‌ها هستی، به مانند جان دادن در زیر تیغی است که از شدت فشار و درد ناشی می‌شود.

برداشت: تسلیم شو تا از دل‌تنگی‌هایت رها شوی، زیرا برطرف کردن درد و مشکلات با تدبیر و برنامه‌ریزی سخت است.

برداشت: صبح در آسمان که پر از ستاره‌هاست، نشان‌دهنده‌ی این است که برای هر زمینی که شایسته و قابل است، دانه‌های زیادی وجود دارد. به عبارت دیگر، برای هر زمین مستعدی، نعمت‌ها و منابع فراوانی وجود دارد.

برداشت: از خوشه راز دانه‌ای که پنهان بود، حقیقت آشکار شد. گل می‌کند، یعنی احساسات و رازها با زبانی که تند و تیز است، از دل بیرون می‌آیند.

برداشت: از خاک دلپذیر نتوان دل را جدا کرد و ترک کردن کوی میخانه کار آسانی نیست.

برداشت: عقل ناقص نمی‌تواند به درستی تفاوت‌ها را تشخیص دهد، اما گاهی جنون و شور و شوقی که کامل و عمیق است، ارزش بیشتری دارد.