غزل شمارهٔ ۱۹۰۹

برداشت: ای دل، تصور کن که کمر معشوق چقدر نازک و لطیف است؛ خود را باریک کن که این عشق و کارهای مربوط به آن نیازمند دقت و احتیاط است.

برداشت: دل در این ماجرا به شدت مشغول و مضطرب شده است، شانه به کار پرداخته و به زلف و موهای عاشق نازک خود اهمیت می‌دهد.

برداشت: در داستان شانه و زلف او، کار به کجا می‌رسد؟ نواختن بدون احتیاط و تارهای ظریف کار آسانی نیست.

برداشت: دل به خودت مسلط باش، چون گفت‌وگوها و رازهای او حساس و ظریف هستند.

برداشت: پرنده‌ای در لانه‌ای نشسته است و بی‌خبر از اینکه آن درخت چقدر لطیف و شکننده است.

برداشت: این یک افسانه است که می‌گوید دل معشوق به راحتی آسیب می‌بیند و می‌توان آن را با سنگ شکسته کرد. واقعیت این است که دل‌ها در برابر سختی‌ها مقاومتی بیشتر از آنچه به نظر می‌رسد، دارند و نمی‌توان به سادگی آن‌ها را جریحه‌دار کرد.

برداشت: او به آرامی و نازکی مانند حبابی نفس می‌کشد و محیط اطرافش آن‌قدر تحت تأثیر احساسات او قرار دارد که حساس و لطیف شده است.

برداشت: وقتی درنده‌خویان با کمال دل bravado، به گردن شیران زینت آویختند، در حالی که زلف تو آنقدر لطیف و پیچیده است که به راحتی نمی‌توان به آن دست زد.

برداشت: هر بار که به چهره آن گل ناز نگاه می‌کنم، به گونه‌ای جدید و متفاوت به نظر می‌رسد، چون رنگ آن چهره به قدری لطیف و زیباست که هر لحظه جلوه‌ای تازه دارد.

برداشت: صائب، چرا تو سکوت را نمی‌پذیری؟ مردم سنگدل‌اند و کلمات لطیف و شکننده هستند.