غزل شمارهٔ ۱۹۰۸

برداشت: عشق و زیبایی همچنان دلنشین و دل‌انگیز است، حتی اگر درد و رنجی در پی داشته باشد. عشق باعث می‌شود تا حتی در زمان‌هایی که در رنج و اندوه هستیم، زیبایی و سرسبزی را احساس کنیم.

برداشت: دل را در آتش عشق سوزانده و بوسه را به عنوان لذتی شیرین و دلپذیر می‌دانم. کارم به قدری لذت‌بخش است که در کنار چنین شادی‌هایی، زندگی زیبا و خوشایند است.

برداشت: تابش چهره معشوق همچون برق و شگفتی است و آرزوها را زنده می‌کند؛ چهره آتشین او به این زیبایی دلنشین است.

برداشت: خانواده‌ام هیچ خانه دیگری را در زندگی‌ام پر از خوشی و آرامش ندانستند. برای من، سوار بر این رایحه‌ی پر احساس، بهترین لحظه‌ها رقم می‌خورد.

برداشت: دل‌ها از زیبایی خطوط نوشته شده او مانند کتابی گردآلود شده است. این خطوط که به دست او نوشته شده‌اند، آن چنان زیبا هستند که هیچ چشمی نمی‌تواند به آن آسیب برساند.

برداشت: هرگز دل من در کنار کسی که دوستش دارم، به اندازه‌ی دیدن تصویر زیبای معشوق این‌قدر خوشحال نیست.

برداشت: دل به زلف او می‌افتد و خود را به دام او می‌سپارد؛ آنقدر شیرین و دلپذیر است که هر لحظه انتظار شکار او را دارد.

برداشت: هر خار بدون گل، مانند گلی است که بدون خار وجود دارد. حقیقت این است که نعمت و زیبایی بهار، همین‌قدر خوشایند و دلپذیر است.

برداشت: در صبحگاه، قطرات اشک بر گلبرگ‌های زیبا مانند ندامت و پشیمانی نشسته است و این آب لطیف و شفاف به گونه‌ای خوشایند و دلپذیر به نظر می‌رسد.

برداشت: دل من آرام و قرار ندارد، مانند حلقه‌های زلف؛ اما زیبایی و خوشید رنگی که بر چهره معشوق نقش بسته، مشوق و جذابیت بسیار زیادی دارد.

برداشت: طوطی، مانند مغز پسته، در آغوش شکر است و عاشق و معشوق در کنار هم به این شکل خوشحال‌اند.

برداشت: خونی که صیاد در دلش حس کرده، باعث می‌شود آهو به فکر شکارچی بیافتد و این وضعیت برایش خوشایند است.

برداشت: صائب می‌گوید که بدون عشق، هیچ ترانه‌ای نمی‌تواند وجود داشته باشد. شعرهای زیبا و دلنشین هم به خاطر عشق اهمیت پیدا می‌کنند. در واقع، این عشق است که به شعر و آواز روح می‌بخشد و آن‌ها را به زیبایی می‌آورد.