غزل شمارهٔ ۱۹۰۰

برداشت: آیینه‌ای که تصویر تو را نشان می‌دهد، به اندازه کافی باشرم و حیاست. پهلوانان کنار تو، به زیبایی‌ات بسنده کرده‌اند و کافی است که این زیبایی را نشان دهند.

برداشت: خود را در آتش خون‌های بی‌گناه نینداز، زیرا دست تو همواره در بهار و خزان رنگ حنا دارد و نیاز به آسیب زدن به خود نیست.

برداشت: با ناز و لطافت، به شانه‌های شمشاد بزن و زلف تو، که مثل حلقه‌ای به نسیم صبح آراسته شده، کافی است.

برداشت: ما کجا به خوشی و زیبایی گل می‌رسیم، اگر خارهای این چمن دامن ما را نمی‌گیرند، همین برای ما کافیست.

برداشت: من احساس حسادت به کسانی که خورشید را پرستش می‌کنند ندارم، چرا که سجده و پرستش من به خاطر خاکساری‌ام همین رد پای خداوند برایم کافی است.

برداشت: برای نشان دادن عشق نیازی به کلمات نیست؛ کافی است که نگاه‌ها به یکدیگر آشنا باشند.

برداشت: به مقام و ارزش این فرد، با گذشت و رحمت نزدیک شو و از حسادت و کینه‌توزی دوری کن؛ زیرا در چشمان تو، همین مقدار زیبایی و جاذبه کافی است.