غزل شمارهٔ ۱۸۹۹

برداشت: زیبایی و ویژگی‌های چهره او به گونه‌ای است که هر خطی که به دور آن می‌چرخد، حال و هوای خاصی دارد. هر یک از این خطوط، شبیه به سپاه سلیمان، منحصر به فرد و متفاوت است.

برداشت: این بیت به این معناست که لبخند زیبای گل برای دل من همیشه دلنشین و شاداب است. اما صبح امید من، لبخند تازه‌تری دارد و نویدبخش روزی جدید است.

برداشت: هر شکوفه‌ای نمی‌تواند مرا به شوق و هیجان برساند؛ هیجان من ناشی از یک منبع دیگری است که خاص خودم است.

برداشت: زاهد اگر به درختان بهشتی و نعمت‌های آن نگاه کند، باید بداند که دل ما هنوز به تماشای معشوقی دیگر مشغول است.

برداشت: بر چهره هیچ‌کس نخرامید، چرا که هر لبخندی مانند گل، نشانه‌ای از زخم‌های پنهان در دل نغمه‌سرا دارد.

برداشت: در باغی که پوشش چهره‌ات کنار رفته، هر زخم و نشانی به زیبایی گل‌های لاله می‌ماند و نظاره‌گرانی را شگفت‌زده می‌کند.

برداشت: هرچند که گفتار شیرین و دلنشینی وجود دارد، اما سکوتی که در آن حس و عمق وجود دارد، طعم و لذت دیگری به همراه دارد.

برداشت: اگر دل کسی نسبت به دیگران تیره و سیاه شود و از پذیرش محبت و کمک آنها سر باز زند، نشان‌دهنده‌ی تفاوتی در نوع برخورد او با محبت و نیازی است که به دیگران دارد.

برداشت: من به خاطر تشنگی، هر موجی را که می‌بینم، مثل سراب می‌دانم و می‌فهمم که جانم در خطر است.

برداشت: اگرچه تماشای گل و لاله بسیار دلنشین است، اما احساس و حالتی که در یک گلستان دیگر وجود دارد، متفاوت و خاص‌تر است.