غزل شمارهٔ ۱۸۹۴

برداشت: دل انسان‌ها پر از ترس و امید است. در هر جایی که نشانه‌هایی از زیبایی و تازگی وجود دارد، همچنان نشانه‌هایی از زوال و تغییر نیز هست.

برداشت: دندان‌های ما به خاطر نوشیدن نعمت‌ها خراب شده‌اند و حالا به خاطر غرور و افتخار، دهان‌مان پر از حرف‌های زیباست.

برداشت: چشم نابینا به اندازهٔ بی‌نهایت، یک قطره اشک دارد. اگر این اشک، جزئی از انسان‌ها باشد، آسمان پر از جمعیت خواهد شد.

برداشت: نان مردم در خشکی به سپاس و احترام آماده می‌شود، زیرا آن لقمه‌ای که ممکن است همراه خود استخوانی داشته باشد، باید با احتیاط برداشت شود.

برداشت: بلبل بیهوده گلوی خود را می‌خراشد، در حالی که گوش گل پر از صدای آب روان است.

برداشت: وقتی با کسانی که کم‌خودآگاه هستند در کنار هم باشید، دیوارها و هر چیز دیگری با شما هم‌صحبت می‌شوند. اما وقتی فردی نتواند صحبت کند، در همه جا احساس تنهایی می‌کند.

برداشت: در اثر لطف و زیبایی عشق، فضای زمین پر از گفت‌وگوهای دل‌انگیز و آتشین است که از زبان صائب می‌آید.