غزل شمارهٔ ۱۸۹۳

برداشت: خانه دل در برابر جهان یکی است. هر گوشه از آن، مانند دهانی است که حرفی برای گفتن دارد.

برداشت: هر شعری که زیبا و دلنشین است و به عمق احساسات می‌رسد، هر خط آن به اندازه‌ی بلندی و زیبایی یک درخت سرو است.

برداشت: دل من با نوشیدن شراب قدیمی تازه و سرزنده می‌شود. این پیر، که همچون جوانان پرانرژی است، به زندگی و vibrancy می‌افزاید.

برداشت: آن کودک شیرین و شاداب که من به شدت به او عشق می‌ورزم، هر یک از سنگ‌های او برای من از طلا و گرانبهاست.

برداشت: موهای پیچ‌خورده و در آتش نشسته به زیبایی تو اشاره دارد، هر چشم که به تماشای تو نشسته، مانند موری است که در میانه‌ی این زیبایی گرفتار شده است.

برداشت: در چشمی که از بینش خاصی برخوردار است، هر لاله‌ای مانند شعله‌ای از عشق و محبت در دل یک سوخته‌دل به نظر می‌رسد.

برداشت: قلبی که به زیبایی و درخشش طلاست، در هر بهاری سبک و شاداب است، اما آن را می‌توان با هر پاییزی که پیش روی ماست، مقایسه کرد.

برداشت: خورشید هرگز نمی‌تواند به خاطر غبار خطی که بر روی آن نشسته، ناپاک شود. در واقع، زیبایی و درخشندگی ستاره‌ها همیشه قابل مشاهده است و هیچ چیزی نمی‌تواند آن‌ها را تحت‌الشعاع قرار دهد.

برداشت: جز تو ای زیبای نازنین، کیست که در این جهان با این زیبایی و جان‌فشانی برابر باشد؟

برداشت: من از انتقادات و سرزنش‌های مردم بی‌خبرم، زیرا کلمات تند و دردناک دیگران برایم همانند ضربه‌ی تیغی است که به سنگی برخورد می‌کند و بی‌اثر می‌شود.

برداشت: زمانی که کسی مانند صائب از این دنیای فانی عبور کند، تسخیر دل و احساسات او به دنیای بالاتر و آرمانی، از ارزش و اعتبار زیادی برخوردار می‌شود.