غزل شمارهٔ ۱۸۹۲

برداشت: آب خضر که خاصیت شفا بخشی دارد، با آن خط سیاه و شباهنگام برابری می‌کند و این نشان‌دهنده این است که واژه‌ای تازه و نو، به لحاظ مفهوم با مضامین عمیق و مهم همخوانی دارد.

برداشت: این زندگی که با لب‌های تازه و جوان به من رسیده، گویی خاکش با خون شراب سرخ برابر است.

برداشت: خطی که از چانه تا گوش می‌رسد، از نظر ویژگی‌ها با حالت خاصی در تبت برابر است.

برداشت: حسن در سرزمین آرامی قرار دارد، و خط سبز او با هزاران حمله و تجاوز برابر است.

برداشت: در خانه ما به قدری ویرانی و بدحالی وجود دارد که خشکی آسمان در برابر طغیانی که از دریاها و رودها جاری است، مشابهت پیدا کرده است.

برداشت: زیر پای عشق، محل نشستن ماست. آن کاسه سر که بر زمین افتاده، در مقایسه با آسمان هیچ نیست.

برداشت: ناگهان، نوشیدنی خاصی از غیب به چشم‌ها می‌رسد، چرا که آن لب خوش‌رنگ و زیبا در مقابل ماست.

برداشت: هیجان و شور و شوقی که به تو برای تغییر و تحول دست می‌دهد، به اندازه دانش و حکمت هزار فیلسوف بزرگ ارزشمند است.

برداشت: در اینجا اشاره به این است که زیبایی و دلربایی لیلی مانند موج سراب است؛ هم جذاب و دلنشین و هم فریبنده و ناپایدار. مجنون در حالت بی‌خودی و دیوانگی خود، این دو را مساوی می‌بیند و در نظر او هر دو به یک اندازه اهمیت و زیبایی دارند. به عبارتی، او در حالتی از عشق و دلسوختگی، همه‌چیز را با هم می‌بیند و در این حالت، هر دو برایش یکسان و دلنوازند.

برداشت: عشق در دل مجنون، با اینکه او کلاهی بر سر ندارد، به اندازه کلاهی که فریدون با دکمه‌اش دارد، ارزشمند و دلنشین است.

برداشت: زمانی که مشکلات و سختی‌ها به وجود می‌آید، روز قیامت همانند تخم امید ما، ارزشی بزرگ و عظیم پیدا می‌کند.

برداشت: در این بهار، هر لاله‌ای که در کاسه قرار دارد، در چشم فردی که تجربه‌ی تلخی دارد، به رنگ خون دیده می‌شود.