غزل شمارهٔ ۱۸۸۹

برداشت: آزادگی به اندازه‌ی سلطنت جمشید ارزش دارد و از این لحاظ که کار کسی از دست رفته، به حق و حقوق او آسیب می‌زند.

برداشت: خط یار مانند خاک کربلاست و در منزلت آن، خون دو دنیا برابر است.

برداشت: به دیگران کمک کن و با محبت با آن‌ها برخورد کن، زیرا هر کودک یتیمی که در خانه‌ات وجود دارد، به اندازه عیسی مریم ارزشمند است.

برداشت: هر حلقه‌ای که در آن یاد خدا نباشد، در نظر ما مانند حلقه‌ای از اندوه و غم است.

برداشت: ما به خاطر چیزهای بی‌اهمیت، اعتبار و حیثیت خود را نمی‌فروشیم. اینکه انسان در کمک کردن به دیگران بخیل باشد، به اندازه‌ی بخشش و generosity حاتم طایی ناپسند است.

برداشت: ما مانند غنچه‌ای هستیم که دل‌مان پر از غم و درد است و در عین حال گوشه‌ای داریم که با تمامی دنیا قابل مقایسه است.

برداشت: دل‌های غمگین و داغدار در کعبه، نماد امید و آرزو هستند و اشک‌های آنان همچون زمزم، آبی زلال و پاکی برای دل‌های شکسته محسوب می‌شود.

برداشت: زندگی در گره‌های غنچه پنهان است و عمر گل شکوفا با شبنم هم‌سنجی دارد.

برداشت: اگر جوانی و زیبایی مانند سرو را نداشته باشیم، زندگی تمام عمر چه فایدهای دارد؟ بی‌حاصلی و بی‌فایده بودن، در مقابل تمام دستاوردهای دنیا هیچ ارزشی ندارد.

برداشت: هر زمانی که یاد دوست در دل انسان زنده می‌شود، آن لحظه ارزشش به اندازه یک عمر طولانی است.