غزل شمارهٔ ۱۸۸۶

برداشت: مردن به خاطر عشق، همانند زندگی کردن در خوشی‌ها و نعمت‌های این دنیا است. زندگی خضر و مسیحا نیز به اندازه این مرگ به عشق ارزشمند است.

برداشت: چشم تو نشان‌دهنده‌ی رازهایی است که در پس پرده نهفته‌اند. اگر این رازها فاش می‌شدند، دیگر تفاوتی میان شکوه و عظمت یک قطره و دریا وجود نداشت.

برداشت: در زمان اوج مقام و احترام، انسان می‌تواند به آرامش و تنهایی دست یابد. مانند پرنده‌ای که بال‌هایش شکسته، ولی به حقیقتی والا و دور دست می‌رسد.

برداشت: یوسف چگونه می‌تواند به خود بنگرد در حالی که یعقوب (پدرش) در انتظار است و زلیخا (عشقش) روبه‌رویش قرار دارد؟

برداشت: آیینه‌ای که دلش تنگ است، از هجوم تصاویری که به آن می‌افتد ناراحت نمی‌شود. این وضعیت مانند این است که یک پیشانی باز و گشاده در برابر بیابان قرار دارد.

برداشت: هر جایی که نگاه محبت‌آمیز وجود داشته باشد، حتی اگر به اندازه یک سوزن باشد، ارزشش به دنیا می‌ارزد.

برداشت: در چهار فصل سال، اگر درخت سرو با طراوتی نباشد، تلاش و زحمات دنیا به مانند بی ثمر بودن خواهد بود.

برداشت: در جایی که زیبایی به حدی می‌رسد که نمی‌توان درباره‌اش سخن گفت، تلاش برای به دست آوردن آن زیبایی، بی‌فایده و بی‌ثمر است.

برداشت: در شب، به خود جرأت نده که دست به نافرمانی بزنی، زیرا ستاره‌های بی‌شماری وجود دارند که همه چیز را می‌بینند.

برداشت: لب لعل من که عطش زیادی به خون دل من دارد، به اندازه خون شراب سرخ، ارزشمند است.

برداشت: آن‌هایی که در بند محبت هستند، هرگز نگاه نگران نمی‌اندازند؛ زیرا همواره غرق در تماشای تو هستند و توجه‌شان به تو جلب شده است.

برداشت: چشمان یک عارف که به عمق و حقیقت دنیا پی برده، شادابی صبح را با زیبایی و آرامش دریا هم‌ردیف می‌داند.

برداشت: در جایی که سختی‌ها و مشکلات وجود دارد، انسان‌ها با دردها و صدمات یکسانی مواجه‌اند.

برداشت: در عشق، تحمل و ناتوانی به یک اندازه است؛ در اینجا، استقامت کوه و ناتوانی کاه با هم برابر است.

برداشت: زیبایی کسی که در لباس خوب و شیکی است، در نظر ما همانند لطافت و زیبایی پارچه‌ای قیمتی و نفیس به نظر می‌رسد.

برداشت: اگر با دید انصاف نگاه کنی، آن خال زیبا روی صورت دلنشین است و در برابر رنگ سویدا (سیاه) قرار دارد.