غزل شمارهٔ ۱۸۸۵

برداشت: منبع شادی و شادابی دل، دلی پاک و با خلوص است. وقتی که دل باز و شکفته باشد، سخن تازه و شادی‌آور نیز بر زبان می‌آید.

برداشت: جز عشق که بخواهد جان و دل را شاد کند، هر چیزی دیگر حتی شیرینی‌های مکرر نیز نمی‌تواند دل را خوش کند. اگر عشق تلخی داشته باشد، همان تلخی جان را تازه و زنده می‌کند.

برداشت: مجنون شخصیتی پاک و بی‌ریا است که خود را از قضاوت‌ها و حساب‌رسی‌های دنیوی دور نگه داشته است. او به هیچ‌وجه به مسائلی که به دیگران مربوط می‌شود و داوری‌های موجود اهمیت نمی‌دهد، زیرا او در دنیای عشق غرق شده و چندان برایش مهم نیست که دیگران درباره‌اش چه فکر می‌کنند. در حقیقت، او در عالم خود زندگی می‌کند و از دردسرهای روزمره و قضاوت‌های دیگران بی‌خبر است.

برداشت: حق و حقوقی که دختر رز (نماد زیبایی و لطافت) در ملاقات با میکشی (شخصی که دارای مقام و دانش است) دارد، از حق و حقوقی که شیر مادر به او می‌دهد، مهم‌تر و ارزشمندتر است.

برداشت: دل وقتی از غم روزگار آرام می‌گیرد، به حالت راحت و سبکی در می‌آید؛ اما اگر غم سنگینی کند، مانند تاجی از شراب قرمز بر سرش می‌نشیند.

برداشت: ماه کامل گاهی شکل ماه بدر و گاهی هم به شکل هلال درمی‌آید، اما در نهایت دوری که به خاطر آن ساغر (جام) برقرار است، همچنان باقی می‌ماند.

برداشت: اگرچه شاهین به خون کبوتر نیاز دارد، اما باز هم به خاطر غم و درد خود، چشم‌انتظار رنگ گل و زیبایی زندگی است. این نشان می‌دهد که حتی در دل سختی‌ها و چالش‌ها، آرزوی زیبایی و شادابی وجود دارد.

برداشت: هرچند گل‌های زیبا و رنگارنگ زحمت می‌کشند تا خودش را به نمایش بگذارد، اما کار ساقی‌ها و انسان‌های خوش‌اندام از آن‌ها بهتر و دل‌نوازتر است.

برداشت: در دریای بی‌کران، موج‌ها هرگز آرام نمی‌نشینند و زیبایی‌های او مقدمه‌ای برای زیبایی‌های دیگری است.

برداشت: از تیغ احتیاط که در پیچ و خم در نظر دقیق، تمام وجود جوهر را در بر می‌گیرد.

برداشت: در این شکارگاه جالب که پر از شکار است، در پای درخت خم، مرغابی زیباتری وجود دارد.

برداشت: جایی که صاحب قدرت و مقام وجود دارد، صائب چگونه می‌تواند دور شود؟ خوشبختی و راه حل‌های مناسب در اینجا قرار دارد.