غزل شمارهٔ ۱۸۸۴

برداشت: کسی که در سرزمین خود نان می‌یابد، سی شب از شب‌های عیدش نورانی و شاداب است.

برداشت: در خانه‌های قدیمی، مور و مار بیشتر پیدا می‌شود و حرص و آرزو در ذات سالمندان بیشتر است.

برداشت: اگر کسی به آبروی خود بها دهد و تلاش کند آن را حفظ کند، این کار بهتر از آن است که تنها به جمع‌آوری ثروت و دارایی بپردازد.

برداشت: آینه هرگز تیرگی و ظلمت را به خود نخواهد گرفت، زیرا آب روشن و زلال، نصیب سکندر (اسکندر مقدونی) است.

برداشت: در عمق وجود انسان، فکر و اندیشه به هیچ جا نمی‌رسد. مانند دریایی بی‌کران که در آن شناور شدن بی‌فایده است.

برداشت: کسی که ساده و بی‌تجربه است، نباید در محاسبات و تصمیم‌گیری‌ها دخالت کند، زیرا انسان دیوانه نمی‌داند که در روز قیامت چه بر سرش خواهد آمد.

برداشت: به دلیل خطراتی که در زندگی تجربه کرده‌ام، چنان احساس آرامش و امنیت می‌کنم که گویی در آغوش مادر قرار دارم.

برداشت: در یک قطره چه زیبایی می‌تواند وجود داشته باشد که بتوان آن را با دریا مقایسه کرد؟ در چشم یک مور، ملک سلیمان بسیار ناتوان و کوچک به نظر می‌رسد.

برداشت: به جز نامه‌ای که از عالم نورد من است، هر نامه دیگری که وجود دارد، مانند بال کبوتر می‌باشد.