غزل شمارهٔ ۱۸۸۳

برداشت: پرواز من به وسیله‌ای از تیغ و خنجر است؛ هر زخمی که می‌زنند، بال دیگری برای روح من می‌شود.

برداشت: ما در این دنیای پر از سختی و درد، به نوعی آشتی کرده‌ایم که در آن زیبایی و شادی گل‌ها، همواره در کنار رنج و آتش زندگی وجود دارد.

برداشت: دل وقتی که از وسوسه‌ها آرام گرفته و سر بر زمین گذاشته است، همچون تاجی است که از فکرهای بیهوده خالی شده.

برداشت: پای شکسته به نشانه‌ی ناتوانی و مشکل است و نشان می‌دهد که فرد در خانه با درد و رنج دست و پنجه نرم می‌کند، در حالی که دلش به عشق و محبت معشوقش وابسته است و در آغوش او آرامش می‌یابد.

برداشت: کسی که به راحتی می‌تواند نیازهایش را برآورده کند و از زندگی‌اش لذت ببرد، دیگر به آرزوی بهشت و چیزهای دور از دسترس فکر نمی‌کند.

برداشت: موهای نازک و حلقه‌دار او مانند تیغی برهنه است که هر بخش از آن پر از زیبایی و جلوه خاصی است.

برداشت: خودخواهی و خودپسندی مانع زندگی جاودانه است، همان‌طور که سنگی در مسیر تو می‌شود. همچنین، آب خضر همانی است که به انسان حیات می‌بخشد و آینه‌ای که برای سکندر به عنوان مانع و درسی محسوب می‌شود.

برداشت: راننده‌ای که به شوق و عشق می‌تازد، دیگر نیازی به جاده ندارد؛ زیرا او مانند یک کلاهبردار است که به راه مستقیم پایبند نیست و به مسیر مولد خود پایبند نیست.

برداشت: افراد ثروتمند را نمی‌توان با پول و جواهر غنی کرد، تنها کسی که چهره‌ای روشن و با ارزش دارد، می‌تواند واقعاً ثروتمند باشد.