غزل شمارهٔ ۱۸۸۲

برداشت: خال لب تو نشانه‌ای از عشق و علاقه‌ام است که مانند داغی عمیق در دل می‌ماند و آب کوثر، نمادی از پاکی و زیبایی است. تبسم تو نیز دارای طعمی خاص و دلربا است که همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد و مانند شور و هیجان یک روز بزرگ و مقدس است.

برداشت: او حالا به فکر جلب توجه و زیبایی افتاده، ابروهایش مانند تیغ تیز و برقی به نظر می‌رسند و چهره‌اش مانند خطی تازه نوشته شده با جوهر است.

برداشت: من تنها نیستم که از باغ با دلی نگران می‌روم، حتی شبنم نیز از خنده‌ گل خجالت‌زده است.

برداشت: کیست که از سختی و تلخی دریا بتواند به راحتی عبور کند؟ ابر برای من یک معامله با آب‌های گرانبها است.

برداشت: خبر از دل‌تنگی و ناله‌ی من به گوش می‌رسد، هر شعله‌ای که در دورن قفس آتشین مجمر وجود دارد.

برداشت: پرویز برای درمان غیرتش، به شیرین تندخو پناه برد، چون که همان داغی که او را می‌سوزاند، در حقیقت شیرینی و لذتی است که از عشق به او می‌برد.

برداشت: کسی که به عشق وابسته است، از مقام و منزلت خود نمی‌تواند فرار کند. یکی از افرادی که در دام عشق افتاده است، در واقع مسیر طبیعی خود را طی می‌کند و نمی‌تواند از آن آزاد شود.