غزل شمارهٔ ۱۸۷۹

برداشت: بلبل من و طوطی من هر دو نمایانگر دلم هستند؛ بلبل، شادابی و زیبایی باغ و بهار را نشان می‌دهد و طوطی هم به نوعی نماینده روح و دل من است.

برداشت: دست من به دستیابی به ساحل نمی‌رسد، چون دل من در این دریا بی‌کران به خودم وابسته است.

برداشت: هر مشکل و سختی که پیش آمد را با تلاش و تفکر پشت سر گذاشتم، اما هنوز یک مسئله باقی مانده که به ذهنم فشار می‌آورد و آن دل‌مشغولی‌های درونی خودم است.

برداشت: وقتی که ماه کامل در آسمان ظاهر می‌شود و به نور خورشید می‌پیوندد، زندگی من به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرد و دل من در جستجوی رزق و روزی است.

برداشت: دیگران از روشنایی‌های قبر من بهره‌ای نخواهند برد، زیرا شمع قبر من از عشق و درد درون خودم روشن است.

برداشت: از روی شرم و حیا نمی‌توانم به جستجوی خود بپردازم؛ زیرا مانند پرنده‌ای که چشمش بسته است، دل من هم آنچه را که می‌خواهم، نمی‌بیند.

برداشت: اگر از نور و روشنایی دیگران بی‌نیاز شوم، مانند روز من که با نور خورشید و ماه در شب و روز روشن است، اما دل من تنها متعلق به خودم است.

برداشت: چشم من تنها و روشن نیست، بلکه دل پر از غم و تاریکی من است که به سوی دیگران نگریسته و تسلی می‌جوید.