غزل شمارهٔ ۱۸۷۶

برداشت: نیازی به زیبایی‌های ظاهری و خوشبویی گل‌ها نیست؛ وقتی چهره‌ات خود به تنهایی جاذبه‌ و دلربایی دارد، دیگر چه نیازی به زیبایی‌هایی مثل خط و زلف و سنبل و ریحان است؟

برداشت: برای چه نیازی داری که زلف پریشت را بر روی خود بیفکنی؟ وقتی آتش سرکش و بی‌قرار است، دیگر نیازی به دامانش نیست.

برداشت: دریای آرام به شدت به آشوب نیاز دارد. دیگر نیازی نیست که من شور و هیجان خود را به یک رهبر یا کسی دیگر بسپارم.

برداشت: شعله‌ای که از دامن می‌آید، از گرداب بی‌نیاز است. بنابراین، طوفان و آشفتگی چه نیازی دارد؟

برداشت: عشق مانند آتش همیشه شعله‌ور و زنده است و پروانه‌ای که عاشق گلستان است، نیازی به سیر کردن در میان گل‌ها ندارد. این بدان معناست که عشق خود به تنهایی زیبایی و جذابیت دارد و نیازی به جستجوی بیشتر برای زیبایی‌ها نیست.

برداشت: زندانی که به خود می‌بالد، چه نیازی به بیابان دارد وقتی که در زندگی شهری از خودش کناره‌گیری کرده است؟

برداشت: آدمی می‌تواند با روشن‌بینی و درایت به دنیا نگاه کند و با دیدن حقایق، از پلیدی‌ها و تاریکی‌ها دوری کند. چه نیازی به چشمه‌ای برای زنده شدن است، وقتی که دل زنده و پاک است؟

برداشت: اگر درب بسته باشد و مانع ورود، نیازی به دربان نخواهید داشت؛ زیرا با داشتن جبهه و پناه، به چیز دیگری احتیاج نیست.

برداشت: وقتی دل‌ها باز می‌شوند و محبت در آن‌ها جاری می‌گردد، دیگر نیازی به نشان دادن آن بیرون نیست. این احساس از عمق جان برمی‌خیزد و خود را نشان می‌دهد.

برداشت: بارش باران چه تأثیری بر دل کسی دارد که آرزویی ندارد؟ کسی که امیدش را از دست داده، به باران و نعمت‌ها چه نیازی دارد؟

برداشت: چه گل‌های زیبایی از باغ گلستان بسته به دقت انتخاب شده‌اند؟ با چهره‌ای شرمنده، چرا نگهبان به این انتخاب نیاز دارد؟

برداشت: حالا که حرارت پروازم را از دست داده‌ام، دیگر نیازی به شمع در شبستان ندارم.

برداشت: از دل، احساسات و غم‌ها به نمایش نمی‌آیند، پس چه نیازی است که روی درب زندان را تزیین کنیم؟

برداشت: ما برای تو از خون خود گذشتیم و اگر به نیّت تو بخواهی از ما انتقاد کنی یا ما را کم ارزش کنی، دیگر نیازی نیست که دامن خود را از خاک ما پاک کنی.

برداشت: پیری و سن بالا در زیبایی و جذابیت سیب گونه‌ها تأثیری ندارند. در حقیقت، در بهشت نیازی به چیزی برای لحظات لذت‌بخش نیست، چون هر چیزی که بخواهیم در دسترس ماست.

برداشت: وقتی به حقیقت راهنما شدم، دیگر نیازی به ناز طبیبان و داروهای بی‌اثر ندارم، چون درد من درمانی ندارد.