غزل شمارهٔ ۱۸۷۴

برداشت: وقتی فکر و خاطر انسان خوشحال و شاداب است، دیگر نیازی به شراب نیست. و وقتی دل آدم باز و آزاد است، دیگر نیازی به گشت‌وگذار در طبیعت نمی‌ماند.

برداشت: گشت و گذار در چمن برای بهره‌مندی از لحظات شاد، وقتی‌که خود لحظات شاد آن‌چنان زیبا و دل‌انگیز هستند، چه نیازی به گردش و تماشا وجود دارد؟

برداشت: اگر دل انسان غنی و پر از عشق و معرفت باشد، داشتن ثروت مادی در دنیا بی‌مفهوم است و هیچ ارزش و اهمیتی ندارد. بنابراین، واقعیترین دارایی همان دل ثروتمند است.

برداشت: دست بخشنده مانند آینه‌ای است که نقره‌فام و باارزش است و بهاری که مانند ابری زیباست، نیاز به درخواست و تقاضا ندارد.

برداشت: ما کلید خانه را به دست تو سپرده‌ایم، پس نیازی به دزدی و دستبرد نیست.

برداشت: چشم برای تماشای روی عزیزان ساخته شده است، پس یعقوب که دارای دید عمیق و بینش واقعی بود، نیازی به چشمان معمولی ندارد.

برداشت: کشتی عشق نیاز به بادبان ندارد، چون اراده و تلاش بزرگ کافی است.

برداشت: اگر فردا غم بیشتری نسبت به امروز به سراغمان بیاید، پس چرا امروز باید نگران غم فردا باشیم؟

برداشت: موهای سفید و چهره‌ی تیره عیب محسوب نمی‌شود، وقتی که با خوش‌خلقی و صورت زیبا همراه باشد. چه نیازی به چیز دیگری است؟

برداشت: راز دو جهان در گره‌ای از نقطه نهفته است. دیگر نیازی نیست که به هر کتابی مراجعه کنیم و به دنبال پاسخ باشیم.

برداشت: خاک کشتگان در کوه لعل و لاله‌های سرخ، دیگر به شمع نیازی ندارد. این به این معناست که زیبایی و ارزش آن خاک، به حدی است که منابع نوری و روشنی مثل شمع دیگر اهمیت ندارد.

برداشت: وضعیت ما به روشنی آب، تحت تأثیر تیغ توست؛ بنابراین، نیازی نیست که تشنه‌ای مثل من بخواهد به دریا مراجعه کند.

برداشت: هر جا که بی‌راست‌رویی باشد، حریف ما तैयार است. پس آسمان‌ها برای دشمنی با ما به چه نیازی دارند؟

برداشت: برای درک عمیق ماهیت و حقیقت وجود، نیازی به نوشتن نامه‌های طولانی و پیشرفته نیست.

برداشت: سرگرمی دوستی و محبت خوبان برای من کافی است، من نیازی به نوشیدن شراب ندارم.