غزل شمارهٔ ۱۸۶۹

برداشت: درد و دل من از این است که عادت به سوال کردن از من دارند؛ این بیماری که دچارش هستم به خاطر دید و بازدیدهای مکرر است.

برداشت: هیچ کس به عمق حقیقت کفر و دین نرسیده است؛ این دنیا پر از شلوغی و هیاهوست و انسان‌ها پیرو عادات و رسوم خود هستند.

برداشت: آبی که زمین و خاک به آن رنگ و جلا می‌دهد، آبی است که خاصیت حیات و زندگی دارد و در حقیقت، نشانه‌ای از قدرت و ماندگاری است. این آب در جویبارها و چشمه‌ها نمایانگر ویژگی‌هایی است که نشان‌دهنده عظمت و جان‌فشانی انسان در راه حق و حقیقت است.

برداشت: ما در سایه دانش عشق، کم و اندکی می‌خوریم؟ آیا درستی این گفته را نمی‌فهمیم که سر بلند کردن و بال گشودن، نشانه سعادت است؟

برداشت: هر جا که دریا رغبت کند، موج‌هایش مرا به دستان خود می‌گیرد؛ پس چه نیازی به هدایت و کنترل دلخواهم دارم؟

برداشت: در جام شراب همواره عشق و خواسته‌های عمیق وجود دارد و در هر بار که به این جام نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که اشتیاق و میل به افزایش آن همچنان برقرار است.

برداشت: وقتی که دشواری‌ها به چشمه‌ی زلال و پاکی اشاره می‌کند، صائب به این نکته اشاره دارد که در دل این مشکلات، انسانی وجود دارد که عطش شهادت را در خود احساس می‌کند.