غزل شمارهٔ ۱۸۶۷

برداشت: آتش کباب که بر روی یاقوت آن لب‌هاست، چشمان سهیل به دنبال آن سیب خوش‌رنگ و دلربا است.

برداشت: چقدر می‌خواهی در تاریکی تیرپرانی کنی؟ منبع حیات در دل شب پنهان است.

برداشت: وقتی که مینا به مجلس ما می‌رسد، به احترام ما خم می‌شود، زیرا خضر، رهبر اهل معرفت و دل‌باختگی در اینجا حضور دارد.

برداشت: نفس کشیدن در اثر زیاد شدن تب، دشوار شده است، اما عشق هنوز می‌گوید که این مشکلات تنها نشانه‌ی تب و داغی در درون است.

برداشت: آزاد کردن من در اختیار دیگران است، و در میان روزگار، قلب من مانند یک کودک در حال تحصیل و یادگیری است.

برداشت: صائب، شمع آرزویم را تا صبح نمی‌فروزد، هرچند لبم در دعا گرم است.