غزل شمارهٔ ۱۸۶۵

برداشت: صبح زیبا و روشن در کاخ ما نمایان است، آسمان آبی و صاف نشان‌دهنده زیبایی منزل ماست.

برداشت: هر فردی که از دنیا جدا شد و به حقیقت رسید، رهبر ما محسوب می‌شود. هرکسی که از تعلقات دنیوی آزاد است، از آنِ ماست.

برداشت: کسی نمی‌تواند ما را با ظاهر و لباس روش خاصی فریب دهد؛ زیرا هر کسی که به دنبال حقیقت باشد، از دنیای مادی پا فراتر گذاشته است و به درک عمیق‌تری از زندگی می‌رسد.

برداشت: در گوشه زندگی ما، کسی که بیگانه است، جایی ندارد و تنها کسانی که با ما آشنا هستند از این دنیای جدا شده‌اند.

برداشت: ما از کسانی که دروغ می‌گویند و خودشان را بزرگ نشان می‌دهند پیروی نمی‌کنیم. هر کسی که به ما پشت کند، او را به عنوان رهبر خود نمی‌پذیریم.

برداشت: در کاروان ما صدای جرس بی‌هدف نیست، بلکه نوای زیبا و دل‌انگیزی است که به قدم‌های ما روح تازه‌ای می‌بخشد.

برداشت: ما را هیچ دلیلی از مسیر اصلی‌مان خارج نمی‌کند، هر کسی که به عنوان راهنما در کنار ماست، در حقیقت به خود ما نزدیک‌تر است.

برداشت: ما دانه‌ای نیستیم که در خاک دفن شویم؛ زندانی زمین نمی‌شویم. ظهور و نقش ما فراتر از خاک و زمین است.

برداشت: هر کسی که با سرعت از کنار ما افرادی که در حال استراحت هستیم عبور کند و به ما توجه نکند، در حقیقت جلب توجه ما شده و ما در انتظار او هستیم.

برداشت: به هیچ وجه نمی‌توان گفت که آرامشی که در دل بی‌ادعای ما وجود دارد، حاصل قربانیان بوده است.

برداشت: خضر، که نماد زندگی جاویدان است و همیشه زنده می‌نماید، از نفس و روح ما بهره‌مند است.