غزل شمارهٔ ۱۸۶۱

برداشت: کجا می‌توان چهره‌ای پیدا کرد که از آن آبرو و شأن بریزد؟ کجا می‌توان موجودی یافت که جان انسان با دیدن او تازه و شاداب شود؟

برداشت: ای کاش بتوانم دور کعبه بگردم و به گرد او بچرخم. خدایا، در این دنیا، دل بی آرزو کجا یافت می‌شود؟

برداشت: پیرهن ماه مصر به خاطر تهمت‌ها و سوء تفاهم‌ها پاره شده است. اما کجاست آن عفت و پاکی که هیچ عیبی ندارد و نیازی به ترمیم و رفو نخواهد داشت؟

برداشت: هر چقدر هم که آیا به‌خوبی تمیز و صاف باشد، آن زیور و زیبایی که با تو مقابله کند و شایسته‌ی تو باشد، کجاست؟

برداشت: در این بیت، گویا گوینده به این موضوع اشاره می‌کند که مانند طوطی‌ها، فقط می‌تواند سخنانی را که از خودش می‌شنود تکرار کند و نه چیز دیگری. او از این می‌پرسد که در این وضعیت، به کجا باید برود یا با چه کسی باید گفتگو کند، زیرا همه‌چیز به خود او محدود شده است. به عبارت دیگر، گوینده احساس محدودیتی در بیان و ارتباط دارد.

برداشت: به جز آب تیز و خطرناک که از چشمان حسودان سرچشمه می‌گیرد، کجا می‌توان آبی پیدا کرد که توانایی سیراب کردن لب‌های تشنه را داشته باشد؟

برداشت: به خاطر دل شلوغ و آشفته‌ام، نمی‌دانم که آن زن فریبنده کجاست که با موهایش می‌تواند تار و پود دل مرا مرتب کند.