غزل شمارهٔ ۱۸۶۰

برداشت: به دنبال چشمی می‌گردم که مرا در خود غرق کند و از خوشحالی مست و سرمست شوم. در کجای این دنیا می‌توانم چنین چشمی را پیدا کنم که بر من چشم غم و عتاب داشته باشد؟

برداشت: آن آتش سوزانی که دلم را می‌سوزاند، کجاست؟ و آن سیل خروشان که همه‌چیز را ویران می‌کند، چه شده است؟

برداشت: نفس سرد صبحگاهی به من حال و هوای خاصی داده است. امیدوارم جمال محبوبی را ببینم که بتوانم از زیبایی‌اش لذت ببرم.

برداشت: آیا می‌توانم منتظر بمانم تا صدای دلنشینی به گوشم برسد؟ آن ظرفی که می‌تواند مرا سرمست و شاداب کند، کجاست؟

برداشت: انسانی که سرنوشتش دچار سختی و تلخی است، با وجود این که سعی می‌کند بر دشواری‌ها غلبه کند، به دنبال فرصتی می‌گردد تا بتواند بر مشکلاتش فائق آید و برای این تلاش به جایی نیاز دارد که بتواند دلسردی و ناامیدی را کنار بگذارد.

برداشت: کجاست آن سرنوشت عالی که من بتوانم در میهمانی شادی، به راز و رمزهای پنهانش پی ببرم؟

برداشت: نمی‌توان از این لب کام‌گیری در حال بیداری داشت، زیرا من نمی‌دانم دستی که می‌تواند به رگ خواب او دسترسی داشته باشد، کجاست؟

برداشت: چشمی که با زیبایی‌اش پرده‌ها را کنار زده و حجاب‌ها را کنار زده، به من نشان بده کجاست، زیرا من به شدت عاشق آن نگاه بی‌پرده‌ام که همه حجاب‌ها را می‌سوزاند.

برداشت: شخصی که می‌خواهد به کسی که برایش بسیار عزیز است نزدیک شود و او را ببوسد، در حال جستجوی اوست. او از حال و هوای خود می‌گوید که همچون یک برق سوخته است و حالش آشفته و بی‌تاب است. در واقع، او در پی این است که ببیند آن محبوب کجاست که بتواند به او نزدیک شود و عشق خود را ابراز کند.

برداشت: فقط همین برای من کافی است که بگویم بخت من چه جایگاهی دارد وقتی سگ من با صدای بلند مرا صدا کند.