غزل شمارهٔ ۱۸۵۹

برداشت: کجاست آن لب شیرین که مرا مست و خراب کند؟ کجاست آن منبعی که تشنگی‌ام را برطرف کند؟

برداشت: کجاست کسی که با دل بزرگش از نوشیدن شراب زیاد، دیگر به فکر روز جزا نیست؟

برداشت: مدتی است که در آتش درد و رنج جسم سنگین خود به سر می‌برم، کجا می‌توانم سیلابی سبک و رهایی‌بخش را پیدا کنم که مرا آزاد کند و نجات دهد؟

برداشت: چشم بیدار من به خاطر غم و اندوه تلخ شده، اما آن داستان شیرین که مرا در خواب فرو برد، کجاست؟

برداشت: دلم مانند لاله‌ای شده که از تنگی و سختی زندگی در شهر دشت سیاه است. جایی که خوشبختی و آرامش همچون سراب می‌باشد.

برداشت: چرا باید از خنده‌های بی‌جا و بی‌معنا مثل گل، بی‌قرارت شوم؟ آن عشق و محبت که بتواند مانند گلاب مرا سوزناک و شاداب کند، کجاست؟

برداشت: زبان من در جمع عشق بند شده و نمی‌تواند چیزی بگوید. ای کاش پیمانه‌ای باشد که حجاب‌های ذهنی و روحی‌ام را کنار بزند و به من کمک کند تا احساسات واقعی‌ام را بیان کنم. این پیمانه کجاست؟

برداشت: به خاطر سرما و سردی صبحگاه، در حال لرزیدن هستم. ای نازنین، آن خوشگلی که باعث ذوب شدن من شود کجاست؟

برداشت: در این روزگار که همه چیز مشکل و کم یاب است، کسی را می‌خواهم که به من در اندیشه‌های درست و عاقلانه‌ام کمک کند و حواسم را جمع کند.