غزل شمارهٔ ۱۸۵۸

برداشت: روح در قید جسم خود زندگی می‌کند، مانند اینکه این شمشیر که در نیام است، به خاطر بی‌خاصیتی‌اش در آنجا قرار دارد.

برداشت: جز خط تو، دیگری چه خطی را می‌توان مورد توجه قرار داد، ای بهار آفریدگار، در زیبایی و درخشانی قیامت؟

برداشت: هر کس که به خط سبز تو ایمان آورد، چه کسی که باشد، چشمان سیاه و مست تو او را کافر می‌داند.

برداشت: این جمله به این معناست که زمانی که انسان نمی‌تواند به طور مستقیم چیزی را بیان کند، ممکن است از حسی عمیق و درونی حرف بزند. به این ترتیب، سکوت شما می‌تواند به زیبایی چیزی را منتقل کند که تنها با کلمات نمی‌توان گفت. در واقع، منبعی از احساسات و بیان غیرکلامی در سکوت وجود دارد که می‌تواند بسیار تاثیرگذار باشد.

برداشت: باران گرچه در زمین شور مناسب نیست، اما برای زاهدانی که در زمستان خشک و بی‌آب هستند، نعمت و لازم است.

برداشت: آیینه هیچ راه فراری از پشت و روی خود ندارد، تا زمانی که دین در جایگاه خود باشد، بی‌دینی نیز در جای خود قرار دارد.

برداشت: راز حقیقت به خاطر بخل نیست؛ بلکه زیبایی و شفافیت این شراب، بدون وجود لیوان، باید نمایان شود.

برداشت: آب خضر رمز جاودانگی و زندگی است و نشانه‌های آن در زندگی‌های پایدار و باقی‌مانده از دوران‌های گذشته یافت می‌شود. همچنین، زیبایی و شکوه قصرهایی که از زمان اسکندر به یادگار مانده، نیز نشان از قدرت و ثروت آن دوران دارد.

برداشت: راستfulness اساس و بنیاد نظم جهان است و تا زمانی که علم و دانش وجود داشته باشد، نیرویی برای حفظ و حمایت از آن وجود دارد.

برداشت: پوشیدن زنار به معنای بندگی و عبودیت تو است، زیرا در دل تو موقعیت و مقام سروری وجود دارد.

برداشت: عمر طولانی برخی افراد به بی‌ثمری می‌گذرد، مانند اینکه یک درخت سرو صد سال در گلستان بماند ولی میوه‌ای ندهد.

برداشت: نمی‌توان از زیبایی و جذابیت کلام گذشت، هم باید در زمان مناسب به شکستن بت‌های فریبنده پرداخت و هم هنری در ستایش زیبایی داشت.

برداشت: کسی که به خاطر طمع و جاه‌طلبی دنبال فریب و افسون می‌رود، تا زمانی که در جایگاه واقعی‌اش نباشد، نمی‌تواند به چیزی دست یابد و عزت و مقام واقعی‌اش را پیدا کند.

برداشت: دشمنی و دعوا کردن کار افرادی است که روحیه بالایی ندارند. اگر از قضاوت و داوری بگذریم، بهتر است.